Groot-Nederlanders hebben het makkelijk. Om een fusie te bekomen van Vlaanderen en Nederland moet je van Wallonië afraken. Punt. Separatisme is onvermijdelijk en zij kunnen zich met een gerust hart engageren in de klassieke Vlaamse beweging: er is geen enkel dilemma om over te beslissen op dit moment. Pas als Vlaanderen geen deel meer uitmaakt van België zal een nieuw schisma zich voordoen tussen independentistische aanhangers van een Vlaamse rompstaat en de Groot-Nederlanders. Zorgen voor later…

Heel anders is het met de Heel-Nederlanders. Die hebben hun schisma nu al te verwerken. Langs de ene kant heb je Heel-Nederlanders die tegen elke opdeling van België zijn. Langs de andere kant heb je Heel-Nederlanders die België toch weg willen als het moet door het op te delen.

De onnadenkende lezer zal vlug concluderen dat de eersten het meest consequent zijn. Dat heeft tot verschillende reacties geleid. De belgicisten nemen hen onder de arm, waar Vlaams-nationalisten hen uitspuwen als verkapte belgicisten. Beide reacties zijn dom.

Ten eerste gaat het onder de arm nemen van de belgicisten gepaard met een enorme huichelarij. Men juicht hun houding tegen het separatisme toe, maar men vergeet dat men hiermee ook de staat België compromiteert. Als men hen hiermee confronteert, gaat de reactie altijd van: Oh, laat ons eerst België aanpakken en dan zien we wel. Helaas, we zien niet wel. Want stel dat door een mirakel morgen België weer stevig gevestigd is, dan zien we juist niet. Dan gaat de goede oude rethoriek van Hollandershaat gewoon verder en denkt men er niet over om toenadering te zoeken. De oude Vlaamse volkswijsheid heeft voor zulke houding zelfs een spreuk: als de vos de passie preekt, boer, pas op uw kiekens.

Ten tweede is het beschuldigen van alle Heel-Nederlanders van belgicisme ook dom. Zeker als men dat doet op grond van de in de vorige paragraaf geschetste huichelarij. Hierbij vergeten de zogezegd "goede" Vlaams-nationalisten hun roots, nl. het orangisme. Het Vlaams-nationalisme moet tot doel hebben de Vlamingen een staat te geven waarin ze geen Ersatzburger zijn, maar die ze tot hun natiestaat kunnen beschouwen. Zowel een onafhankelijk Vlaanderen als een Groot-Nederland als Heel-Nederland vervullen dat doel, maar wel via een andere weg.

Maar hoe zit het nu met die separatistische Heel-Nederlanders? Om dat begrijpelijk te maken zou ik graag volgende anecdote aanhalen.

Tijdens een bijeenkomst van Benelux-parlementsleden op 28 januari 2000 verklaarde Waals regionalist en Vlamingenhater Jean-Marie Happart dat hij zich ernstig stoorde aan het Germaanse karakter van de Benelux, omdat de werking grotendeels in het Nederlands gebeurt, en dat dit in conflict zou kunnen komen met de Latijnse gedachte, vertegenwoordigd door de Franse taal. Happart werd echter afgeblokt door Albert Gehlen, een Duitstalige Waal, die verklaarde dat dat onevenwicht niet veroorzaakt werd door de Nederlandstaligen, maar door de Franstaligen, die er beter aan zouden doen een nieuwe dynamiek te creëren.

Wie denkt er nog altijd dat er met een Wallonië van Happart deftig kan gewerkt worden aan een hereniging van al de Nederlanden? Goed, het is slechts één anecdote, maar wel een schitterende illustratie van het onderliggende sentiment. Het is het Belgische kader dat dit sentiment creëert. Wallonië is het blok aan het been van Vlaanderen en dus België om toenadering te zoeken tot Nederland. Willen we toch naar een hereniging gaan, dan zullen we dat moeten doen zonder Wallonië. Pas daarna kan Wallonië aansluiten of niet aansluiten, maar elke hereniging is uitgesloten in de huidige Belgische context. België demonteren om de Nederlanden te reconstrueren…

Maar er is nog een reden om België op te splitsen om de Nederlanden te herenigen. Hoewel ik geen marxist ben, geloof ik sterk in de culturele hegemonie van Gramsci. Met het wegvallen van de Belgische context zitten we in een hele nieuwe situatie. De inertie is dan niet meet in het voordeel van het stil blijven staan, maar van de verandering. Een hele cascade van gebeurtenissen kan ertoe leiden dat Vlaanderen op hele korte termijn zich zal verenigen met Nederland. Dat is nog al gebeurd. In 1989 werd nog de 40e verjaardag gevierd van de DDR. Eén jaar later was Oost-Duitsland al herenigd met het westen.

Er is dan ook geen enkele reden voor een Heel-Nederlander om de Vlaamse onafhankelijkheid af te wijzen. Want de "belgicistische" Heel-Nederlanders bewandelen een weg die niet tot het beoogde doel zal leiden.