Toch wil ik even iets van mijn hart. Het gaat hem om gradiënten. Het is duidelijk dat België nu echt wel aan zijn laatste jaren of zelfs maanden begonnen is. Her en der geven politici aan dat er ten noorden van deze vermaledijde staatsgrens er toch nog iets interessants ligt. Allemaal goed nieuws zou ik zo zeggen, maar…

Hoe meer de hereniging van de Nederlanden nabij schijnt te komen, hoe minder animo er zich bij mij ontwikkelt. Ik vind dat ergens wel erg, maar anderzijds is het maar normaal ook, want alles schijnt in de “sakosj” te komen.

Een kei rolt sneller van een steile helling. Dat kan wel eens de reden zijn dat dit Groot-Nederlandse project dat ons allen ten goede komt wel eens langer zou op zich laten wachten als gedacht. Gradiënten, weet u wel…

2 jaar later… is a post from De Nederlanden.

Heel anders is het met de Heel-Nederlanders. Die hebben hun schisma nu al te verwerken. Langs de ene kant heb je Heel-Nederlanders die tegen elke opdeling van België zijn. Langs de andere kant heb je Heel-Nederlanders die België toch weg willen als het moet door het op te delen.

De onnadenkende lezer zal vlug concluderen dat de eersten het meest consequent zijn. Dat heeft tot verschillende reacties geleid. De belgicisten nemen hen onder de arm, waar Vlaams-nationalisten hen uitspuwen als verkapte belgicisten. Beide reacties zijn dom.

Ten eerste gaat het onder de arm nemen van de belgicisten gepaard met een enorme huichelarij. Men juicht hun houding tegen het separatisme toe, maar men vergeet dat men hiermee ook de staat België compromiteert. Als men hen hiermee confronteert, gaat de reactie altijd van: Oh, laat ons eerst België aanpakken en dan zien we wel. Helaas, we zien niet wel. Want stel dat door een mirakel morgen België weer stevig gevestigd is, dan zien we juist niet. Dan gaat de goede oude rethoriek van Hollandershaat gewoon verder en denkt men er niet over om toenadering te zoeken. De oude Vlaamse volkswijsheid heeft voor zulke houding zelfs een spreuk: als de vos de passie preekt, boer, pas op uw kiekens.

Ten tweede is het beschuldigen van alle Heel-Nederlanders van belgicisme ook dom. Zeker als men dat doet op grond van de in de vorige paragraaf geschetste huichelarij. Hierbij vergeten de zogezegd "goede" Vlaams-nationalisten hun roots, nl. het orangisme. Het Vlaams-nationalisme moet tot doel hebben de Vlamingen een staat te geven waarin ze geen Ersatzburger zijn, maar die ze tot hun natiestaat kunnen beschouwen. Zowel een onafhankelijk Vlaanderen als een Groot-Nederland als Heel-Nederland vervullen dat doel, maar wel via een andere weg.

Maar hoe zit het nu met die separatistische Heel-Nederlanders? Om dat begrijpelijk te maken zou ik graag volgende anecdote aanhalen.

Tijdens een bijeenkomst van Benelux-parlementsleden op 28 januari 2000 verklaarde Waals regionalist en Vlamingenhater Jean-Marie Happart dat hij zich ernstig stoorde aan het Germaanse karakter van de Benelux, omdat de werking grotendeels in het Nederlands gebeurt, en dat dit in conflict zou kunnen komen met de Latijnse gedachte, vertegenwoordigd door de Franse taal. Happart werd echter afgeblokt door Albert Gehlen, een Duitstalige Waal, die verklaarde dat dat onevenwicht niet veroorzaakt werd door de Nederlandstaligen, maar door de Franstaligen, die er beter aan zouden doen een nieuwe dynamiek te creëren.

Wie denkt er nog altijd dat er met een Wallonië van Happart deftig kan gewerkt worden aan een hereniging van al de Nederlanden? Goed, het is slechts één anecdote, maar wel een schitterende illustratie van het onderliggende sentiment. Het is het Belgische kader dat dit sentiment creëert. Wallonië is het blok aan het been van Vlaanderen en dus België om toenadering te zoeken tot Nederland. Willen we toch naar een hereniging gaan, dan zullen we dat moeten doen zonder Wallonië. Pas daarna kan Wallonië aansluiten of niet aansluiten, maar elke hereniging is uitgesloten in de huidige Belgische context. België demonteren om de Nederlanden te reconstrueren…

Maar er is nog een reden om België op te splitsen om de Nederlanden te herenigen. Hoewel ik geen marxist ben, geloof ik sterk in de culturele hegemonie van Gramsci. Met het wegvallen van de Belgische context zitten we in een hele nieuwe situatie. De inertie is dan niet meet in het voordeel van het stil blijven staan, maar van de verandering. Een hele cascade van gebeurtenissen kan ertoe leiden dat Vlaanderen op hele korte termijn zich zal verenigen met Nederland. Dat is nog al gebeurd. In 1989 werd nog de 40e verjaardag gevierd van de DDR. Eén jaar later was Oost-Duitsland al herenigd met het westen.

Er is dan ook geen enkele reden voor een Heel-Nederlander om de Vlaamse onafhankelijkheid af te wijzen. Want de "belgicistische" Heel-Nederlanders bewandelen een weg die niet tot het beoogde doel zal leiden.

Separatisme en de Nederlanden is a post from De Nederlanden.

Heel anders is het met de Heel-Nederlanders. Die hebben hun schisma nu al te verwerken. Langs de ene kant heb je Heel-Nederlanders die tegen elke opdeling van België zijn. Langs de andere kant heb je Heel-Nederlanders die België toch weg willen als het moet door het op te delen.

De onnadenkende lezer zal vlug concluderen dat de eersten het meest consequent zijn. Dat heeft tot verschillende reacties geleid. De belgicisten nemen hen onder de arm, waar Vlaams-nationalisten hen uitspuwen als verkapte belgicisten. Beide reacties zijn dom.

Ten eerste gaat het onder de arm nemen van de belgicisten gepaard met een enorme huichelarij. Men juicht hun houding tegen het separatisme toe, maar men vergeet dat men hiermee ook de staat België compromiteert. Als men hen hiermee confronteert, gaat de reactie altijd van: Oh, laat ons eerst België aanpakken en dan zien we wel. Helaas, we zien niet wel. Want stel dat door een mirakel morgen België weer stevig gevestigd is, dan zien we juist niet. Dan gaat de goede oude rethoriek van Hollandershaat gewoon verder en denkt men er niet over om toenadering te zoeken. De oude Vlaamse volkswijsheid heeft voor zulke houding zelfs een spreuk: als de vos de passie preekt, boer, pas op uw kiekens.

Ten tweede is het beschuldigen van alle Heel-Nederlanders van belgicisme ook dom. Zeker als men dat doet op grond van de in de vorige paragraaf geschetste huichelarij. Hierbij vergeten de zogezegd "goede" Vlaams-nationalisten hun roots, nl. het orangisme. Het Vlaams-nationalisme moet tot doel hebben de Vlamingen een staat te geven waarin ze geen Ersatzburger zijn, maar die ze tot hun natiestaat kunnen beschouwen. Zowel een onafhankelijk Vlaanderen als een Groot-Nederland als Heel-Nederland vervullen dat doel, maar wel via een andere weg.

Maar hoe zit het nu met die separatistische Heel-Nederlanders? Om dat begrijpelijk te maken zou ik graag volgende anecdote aanhalen.

Tijdens een bijeenkomst van Benelux-parlementsleden op 28 januari 2000 verklaarde Waals regionalist en Vlamingenhater Jean-Marie Happart dat hij zich ernstig stoorde aan het Germaanse karakter van de Benelux, omdat de werking grotendeels in het Nederlands gebeurt, en dat dit in conflict zou kunnen komen met de Latijnse gedachte, vertegenwoordigd door de Franse taal. Happart werd echter afgeblokt door Albert Gehlen, een Duitstalige Waal, die verklaarde dat dat onevenwicht niet veroorzaakt werd door de Nederlandstaligen, maar door de Franstaligen, die er beter aan zouden doen een nieuwe dynamiek te creëren.

Wie denkt er nog altijd dat er met een Wallonië van Happart deftig kan gewerkt worden aan een hereniging van al de Nederlanden? Goed, het is slechts één anecdote, maar wel een schitterende illustratie van het onderliggende sentiment. Het is het Belgische kader dat dit sentiment creëert. Wallonië is het blok aan het been van Vlaanderen en dus België om toenadering te zoeken tot Nederland. Willen we toch naar een hereniging gaan, dan zullen we dat moeten doen zonder Wallonië. Pas daarna kan Wallonië aansluiten of niet aansluiten, maar elke hereniging is uitgesloten in de huidige Belgische context. België demonteren om de Nederlanden te reconstrueren…

Maar er is nog een reden om België op te splitsen om de Nederlanden te herenigen. Hoewel ik geen marxist ben, geloof ik sterk in de culturele hegemonie van Gramsci. Met het wegvallen van de Belgische context zitten we in een hele nieuwe situatie. De inertie is dan niet meet in het voordeel van het stil blijven staan, maar van de verandering. Een hele cascade van gebeurtenissen kan ertoe leiden dat Vlaanderen op hele korte termijn zich zal verenigen met Nederland. Dat is nog al gebeurd. In 1989 werd nog de 40e verjaardag gevierd van de DDR. Eén jaar later was Oost-Duitsland al herenigd met het westen.

Er is dan ook geen enkele reden voor een Heel-Nederlander om de Vlaamse onafhankelijkheid af te wijzen. Want de "belgicistische" Heel-Nederlanders bewandelen een weg die niet tot het beoogde doel zal leiden.

Separatisme en de Nederlanden is a post from De Nederlanden.

Direct worden natuurlijk conclusies getrokken door alle partijen. De ene ziet een parallel met Vlaanderen, de andere niet. Zo ziet Filip van Laenen absoluut geen vergelijk in Brussels Journal. Toegegeven: Vlaanderen is inderdaad de meerderheid, maar daar eindigt de terechte kritiek ook.

Van Laenen gaat er immers van uit dat het in Vlaanderen de politici zijn die België in stand houden en eenmaal die over gegaan zijn tot het uitschrijven van een referendum, ze de zaak even goed zelf kunnen splitsen. Ik hoop dat Van Laenen beseft dat dit niet waar is. Enerzijds wordt een deel van de Vlaamse politieke elite wel gerecupereerd door het Belgische regime. Hugo Schiltz en Wilfried Martens zijn goede voorbeelden hiervan. Maar anderzijds bestaat er bij de beleidsmakers wel een independentistische onderstroom. Zij zijn het die elke dag tot politieke akkoorden moeten komen en dat op uiterst inefficiënte manier moeten bewerkstelligen. De nood tot een makkelijkere besluitvorming dringt zich op en dus is secessie onvermijdelijk. Het is mijn intieme overtuiging dat bij een geheime stemming in het Vlaams parlement er een separatistische meerderheid zou zijn.

Waar die meerderheid niet is, is bij de Vlaamse bevolking. Er is brood en er zijn spelen, dus waarom zou die zich zorgen maken? Inefficiëntie is geen issue in onze ogen, in deze tijden van overvloed mag er verbrast worden. Angst voor het onbekende drijft ons naar het status quo, of toch naar geleidelijke verandering. Want die independentistische onderstroom die bij de politiek taboe is, is er ook bij de bevolking en die is ook taboe. Of die een meerderheid is, weet ik niet maar ik denk het niet. Dit geheel is inert en deze inertie is de grootste kracht die België in stand houdt: niet een saamhorigheidsgevoel, niet de monarchie, niet de voetbal.

Gelukkig geldt ook voor inertie niet alleen dat een lichaam dat in stilstand is in stilstand wil blijven, maar ook dat een lichaam dat in beweging is, in beweging wil blijven. En er beweegt wat de laatste tijd. In de Stemmenkampioen heeft al 51% van de mensen te kennen gegeven de resultaten van het Warandemanifest te onderschrijven en dus voor een Vlaamse staat in Europa te kiezen. Politici uit niet Vlaams-nationalistische partijen durven openlijk te zeggen dat ze separatist zijn. De koning kan op steeds minder steun rekenen van de Vlamingen en zijn minder begaafde zoon Filip nog minder. Het taboe is aan het verdwijnen.

Kleine impulsen als het referendum in Montenegro kunnen dit proces enkel maar versnellen. Alleszins is de oude belgicistische stelling dat de EU tegen independentisme is nu definitief ontkracht. Bovendien dient Montenegro nu als lichtend voorbeeld over hoe op democratische wijze onafhankelijkheid kan ontstaan. Vlaanderen staat op een kantelmoment: de balans dreigt over te slaan en de tijd begint rijp te worden voor een referendum te ijveren. Tegen de tijd dat we het kunnen afdwingen, zijn de geesten rijp genoeg.

Wat me het meeste stoort aan de opmerking van Van Laenen, die overigens voor de rest een good ol’ chap is, is dat die beslissing best door het Vlaams Parlement kan worden genomen. Als er iets toch wel kenmerkend is, is dat er al die tijd al boven de hoofden van de Nederlanders allerhande beslissingen werden genomen. De scheiding tussen Noord en Zuid was niet onze wens. De Franse annexatie was onze wens niet. Ook 1830 is door een kleine elite bewerkstelligt.

Het wordt tijd voor de Vlamingen om terug aan te knopen bij hun vroegere democratische tradities en eindelijk zelf eens kiezen in welke richting ze gaan.

En eenmaal dat inerte Vlaamse volk aan het bewegen is, kan het snel gaan. Wie zegt dat we niet nog verder bewegen naar Nederland toe.

Montenegrijns referendum in Vlaanderen is a post from De Nederlanden.

Belgen
Belgen zijn dom

Belgen zijn Bourgondiërs

Belgen eten friet

In België spreken ze Frans (en Nederlands is een soort patois)

Vlamingen
Vlamingen zijn mosselen

Vlamingen hebben een Latijnse mentaliteit
Wat is een Latijnse mentaliteit nota bene? Dat we minder werkzaam zijn, wat luier? Dat is dan in een schril contrast met een andere veralgemening, nl. dat Vlamingen harde werkers zijn.

Walen
Walen zijn profiteurs
Hoewel de geldstromen inderdaad realiteit zijn, valt dit eerder terug op de Franstalige politieke elite die binnen zijn kieskring stemmen probeert af te kopen door rent-seeking.

Nederlanders
Nederlanders zijn gierig

Nederlanders zijn protestants
Toch zijn er 31% katholieken in Nederland tegenover 20% protestanten. In 1830 was 40% katholiek, vooral in het zuiden.

Nederlanders hebben een grote mond
Nederlanders zijn assertiever, maar dit fenomeen is toch wel uitgesproken in de Randstad. Voor de rest valt het wel mee.

Vooroordelen is a post from De Nederlanden.

Belgen
Belgen zijn dom

Belgen zijn Bourgondiërs

Belgen eten friet

In België spreken ze Frans (en Nederlands is een soort patois)

Vlamingen
Vlamingen zijn mosselen

Vlamingen hebben een Latijnse mentaliteit
Wat is een Latijnse mentaliteit nota bene? Dat we minder werkzaam zijn, wat luier? Dat is dan in een schril contrast met een andere veralgemening, nl. dat Vlamingen harde werkers zijn.

Walen
Walen zijn profiteurs
Hoewel de geldstromen inderdaad realiteit zijn, valt dit eerder terug op de Franstalige politieke elite die binnen zijn kieskring stemmen probeert af te kopen door rent-seeking.

Nederlanders
Nederlanders zijn gierig

Nederlanders zijn protestants
Toch zijn er 31% katholieken in Nederland tegenover 20% protestanten. In 1830 was 40% katholiek, vooral in het zuiden.

Nederlanders hebben een grote mond
Nederlanders zijn assertiever, maar dit fenomeen is toch wel uitgesproken in de Randstad. Voor de rest valt het wel mee.

Vooroordelen is a post from De Nederlanden.

Toch zijn er twee tendensen waar te nemen in de wereld: enerzijds een globalistische tendens, waarbij het mondiale belangrijker wordt. Anderzijds de regionalistische tendens, waarbij het regionale aan belang wint. Een Jacobijnse denker wordt gek van deze evolutie. Hij kan deze niet vatten, noch er op inspelen. Zij die dat wel kunnen, hebben de toekomst voor zich.

Ook Nederland ontsnapt hier niet aan. De provinciale regio’s, het enigste subniveau van enige betekenis, zijn onmachtig en hebben te weinig bevoegdheden. Enige nood tot hervorming is nooit gevoeld, omdat het altijd goed ging met Nederland. Als alles goed gaat, waarom dan veranderen? Veranderen moet als dat nodig blijkt om alles goed te laten blijven gaan of om alles nog beter te laten werken.

Daarom zijn in het verleden enkele pogingen ondernomen om Nederland anders te organiseren. De Commissie Geelhoed stelde voor om Nederland in te delen in 5 tot 7 gebieden met meer bevoegdheden. De PvdA stelde voor om de vier grote statistische NUTS-1 regio’s van Nederland de basis te maken van een indeling. Verdienstelijke pogingen waarvan je bij voorbaat al weet dat ze niet zullen aanslaan.

Nederland voelt immers de noodzaak niet tot een andere indeling. Het toetreden van Vlaanderen tot de Nederlanden zou die noodzaak wel eens kunnen zijn. Vlaanderen telt 7 miljoen inwoners, Nederland 16 miljoen. In een dergelijk scenario krijg je een federalisme met 5 tot 8 delen. Het grootste “Nederlandse” deel, West-Nederland/Randstad heeft aldus 7 miljoen inwonders, net zoveel als Vlaanderen. Vlaanderen zal dus sowieso zich minder geminoriseerd worden, dé grote vrees van dat landje vol complexen. Vlaanderen zal samen met Groot-Holland een van de meest invloedrijke regio’s worden, naar aard goed lijken op zijn naaste buur Zuid-Nederland (Limburg en Noord-Brabant) en kunnen genieten van de aanwezigheid van de andere leden, zonder dat het daardoor in een 1-0-1 situatie met Groot-Holland komt, een Belgisch scenario…

Nederland decentraliseerd hiermee. Daarin ligt haar voordeel. Dat dit wel degelijk voordeel oplevert, kunt u hier lezen:
http://www.secessie.nu/pdf/20-2.pdf
http://www.secessie.nu/pdf/20-3.pdf
http://www.secessie.nu/pdf/20-4.pdf

Ik zou zeggen:
In necessariis unitas,
in non necessariis libertas,
in utrisque caritas

–
Vlaanderen? België? De Nederlanden!
http://nederlanden.web-log.nl

Nederland decentraliseert met Vlaanderen is a post from De Nederlanden.

Toch zijn er twee tendensen waar te nemen in de wereld: enerzijds een globalistische tendens, waarbij het mondiale belangrijker wordt. Anderzijds de regionalistische tendens, waarbij het regionale aan belang wint. Een Jacobijnse denker wordt gek van deze evolutie. Hij kan deze niet vatten, noch er op inspelen. Zij die dat wel kunnen, hebben de toekomst voor zich.

Ook Nederland ontsnapt hier niet aan. De provinciale regio’s, het enigste subniveau van enige betekenis, zijn onmachtig en hebben te weinig bevoegdheden. Enige nood tot hervorming is nooit gevoeld, omdat het altijd goed ging met Nederland. Als alles goed gaat, waarom dan veranderen? Veranderen moet als dat nodig blijkt om alles goed te laten blijven gaan of om alles nog beter te laten werken.

Daarom zijn in het verleden enkele pogingen ondernomen om Nederland anders te organiseren. De Commissie Geelhoed stelde voor om Nederland in te delen in 5 tot 7 gebieden met meer bevoegdheden. De PvdA stelde voor om de vier grote statistische NUTS-1 regio’s van Nederland de basis te maken van een indeling. Verdienstelijke pogingen waarvan je bij voorbaat al weet dat ze niet zullen aanslaan.

Nederland voelt immers de noodzaak niet tot een andere indeling. Het toetreden van Vlaanderen tot de Nederlanden zou die noodzaak wel eens kunnen zijn. Vlaanderen telt 7 miljoen inwoners, Nederland 16 miljoen. In een dergelijk scenario krijg je een federalisme met 5 tot 8 delen. Het grootste “Nederlandse” deel, West-Nederland/Randstad heeft aldus 7 miljoen inwonders, net zoveel als Vlaanderen. Vlaanderen zal dus sowieso zich minder geminoriseerd worden, dé grote vrees van dat landje vol complexen. Vlaanderen zal samen met Groot-Holland een van de meest invloedrijke regio’s worden, naar aard goed lijken op zijn naaste buur Zuid-Nederland (Limburg en Noord-Brabant) en kunnen genieten van de aanwezigheid van de andere leden, zonder dat het daardoor in een 1-0-1 situatie met Groot-Holland komt, een Belgisch scenario…

Nederland decentraliseerd hiermee. Daarin ligt haar voordeel. Dat dit wel degelijk voordeel oplevert, kunt u hier lezen:
http://www.secessie.nu/pdf/20-2.pdf
http://www.secessie.nu/pdf/20-3.pdf
http://www.secessie.nu/pdf/20-4.pdf

Ik zou zeggen:
In necessariis unitas,
in non necessariis libertas,
in utrisque caritas

–
Vlaanderen? België? De Nederlanden!
http://nederlanden.web-log.nl

Nederland decentraliseert met Vlaanderen is a post from De Nederlanden.

Hiermee is de kous af voor een groot deel van de Vlaamse beweging: hiermee hebben de Vlaamse Nederlanders eindelijk wat ze willen: een staat waar ze baas in eigen huis zijn, waar ze efficiënt kunnen besturen en die de grote problemen van de 21e eeuw cordaat kan aanpakken. De conclusies van het Warandemanifest beginnen door te sijpelen in de geesten van de mensen. Met de Vlaamse onafhankelijkheid zullen er twee Nederlandse staten bestaan: Vlaanderen en Nederland zelf. Net zoals er twee Duitse staten bestaan: Oostenrijk en Duitsland zelf.

Die staten kunnen naast elkaar bestaan. Dat heeft immers voordelen: het betekent decentralisatie en dus een beleid dat dichter bij de burger staat; in de Europese Unie hebben ze meer zetels dan samen; er is meer homogeniteit en dus is een consensus makkelijker te bereiken met minder politiek kapitaal. Om maar enkele te noemen.

Het heeft ook nadelen. Soms is het gezamenlijk als een blok naar buiten treden beter dan afzonderlijk. Cultuur is hierbij een eerste aandachtspunt, maar ook economie speelt een grote rol. De economische motor van Vlaanderen, of toch althans wat de input en output betreft, is Antwerpen met zijn haven. Sluit Antwerpen en de economie ligt hier op zijn gat. Toch loopt de Westerschelde, de toegangsweg tot dat economische hart, in Nederland. Willen we garanties om onze snel opgebouwde rijkdom vast te leggen en niet weer snel te verliezen, dan dienen we zekerheid te hebben van die Westerschelde. Dat kan in een breder landenverband van Vlaanderen en Nederland.

Vaak krijg ik de kritiek dat ik met het verhaal over de hereniging van Vlaanderen en Nederland mensen zou afschrikken om Vlaanderen onafhankelijk te wensen. Op wat die kritiek gebaseerd is, weet ik ook niet. Ik kan er enkel inkomen als je onafhankelijkheid als doel op zich ziet. De vraag is of het nuttig is hier op in te gaan, want de argumenten zijn vaak even sentimenteel als die voor het behoud van België, wat ook kan geklasseerd worden als sentimentele dwaasheid. Iedere Vlaamse beweger met het hart en verstand op de juiste plaats zal erkennen dat de echte doelen van de Vlaamse Beweging (een efficiënt institutioneel kader scheppen voor goed bestuur, culturele emancipatie, economische sterkte doen toenemen,…) op termijn zeker in een confederaal of federaal Groot-Nederland of zelfs Heel-Nederland kunnen gerealiseerd worden, elk met zijn voor- en nadelen. Om die reden zijn er weinig Vlaamse verenigingen die deze optie bij voorbaat al uitsluiten: niet het OVV, niet de N-VA, niet het Vlaams Belang,… Wel kiest men voor de meest haalbare oplossing, zowel op politiek als diplomatiek vlak. Zelfs voor een onverbeterlijke aanhanger van de Groot-Nederlandse gedachte als ikzelf is het duidelijk dat een onafhankelijk Vlaanderen makkelijker te bereiken is dan een Groot-Nederland.

Bovendien is het niet onverstandig om Vlaanderen een tijdje op zichzelf te laten bestaan om wat aan te sterken. Onze houding mentaliteit leunt nauwer aan bij een slachtofferrol dan bij staatsmanschap. Met zulke zwakke elite is het verstandig om eerst die elite te kweken, zonder dat het Belgische regime die komt recupereren, vooraleer te herenigen met Nederland. Want met de huidige generatie mossels die zich Vlaamse politici durven noemen, is de kans zeer groot dat we daadwerkelijk geminoriseerd zullen worden in Groot-Nederland. Of hoe de tegenstanders van dit idee toch een klein beetje gelijk kunnen hebben. Eenmaal we fiere politici hebben vol zelfvertrouwen, is er geen enkele reden meer om een politieke unie uit de weg te gaan.

De vraag is hoe lang dit nog zal duren. Het antwoord weet niemand.

Vlaanderen onafhankelijk. Punt. is a post from De Nederlanden.

Hiermee is de kous af voor een groot deel van de Vlaamse beweging: hiermee hebben de Vlaamse Nederlanders eindelijk wat ze willen: een staat waar ze baas in eigen huis zijn, waar ze efficiënt kunnen besturen en die de grote problemen van de 21e eeuw cordaat kan aanpakken. De conclusies van het Warandemanifest beginnen door te sijpelen in de geesten van de mensen. Met de Vlaamse onafhankelijkheid zullen er twee Nederlandse staten bestaan: Vlaanderen en Nederland zelf. Net zoals er twee Duitse staten bestaan: Oostenrijk en Duitsland zelf.

Die staten kunnen naast elkaar bestaan. Dat heeft immers voordelen: het betekent decentralisatie en dus een beleid dat dichter bij de burger staat; in de Europese Unie hebben ze meer zetels dan samen; er is meer homogeniteit en dus is een consensus makkelijker te bereiken met minder politiek kapitaal. Om maar enkele te noemen.

Het heeft ook nadelen. Soms is het gezamenlijk als een blok naar buiten treden beter dan afzonderlijk. Cultuur is hierbij een eerste aandachtspunt, maar ook economie speelt een grote rol. De economische motor van Vlaanderen, of toch althans wat de input en output betreft, is Antwerpen met zijn haven. Sluit Antwerpen en de economie ligt hier op zijn gat. Toch loopt de Westerschelde, de toegangsweg tot dat economische hart, in Nederland. Willen we garanties om onze snel opgebouwde rijkdom vast te leggen en niet weer snel te verliezen, dan dienen we zekerheid te hebben van die Westerschelde. Dat kan in een breder landenverband van Vlaanderen en Nederland.

Vaak krijg ik de kritiek dat ik met het verhaal over de hereniging van Vlaanderen en Nederland mensen zou afschrikken om Vlaanderen onafhankelijk te wensen. Op wat die kritiek gebaseerd is, weet ik ook niet. Ik kan er enkel inkomen als je onafhankelijkheid als doel op zich ziet. De vraag is of het nuttig is hier op in te gaan, want de argumenten zijn vaak even sentimenteel als die voor het behoud van België, wat ook kan geklasseerd worden als sentimentele dwaasheid. Iedere Vlaamse beweger met het hart en verstand op de juiste plaats zal erkennen dat de echte doelen van de Vlaamse Beweging (een efficiënt institutioneel kader scheppen voor goed bestuur, culturele emancipatie, economische sterkte doen toenemen,…) op termijn zeker in een confederaal of federaal Groot-Nederland of zelfs Heel-Nederland kunnen gerealiseerd worden, elk met zijn voor- en nadelen. Om die reden zijn er weinig Vlaamse verenigingen die deze optie bij voorbaat al uitsluiten: niet het OVV, niet de N-VA, niet het Vlaams Belang,… Wel kiest men voor de meest haalbare oplossing, zowel op politiek als diplomatiek vlak. Zelfs voor een onverbeterlijke aanhanger van de Groot-Nederlandse gedachte als ikzelf is het duidelijk dat een onafhankelijk Vlaanderen makkelijker te bereiken is dan een Groot-Nederland.

Bovendien is het niet onverstandig om Vlaanderen een tijdje op zichzelf te laten bestaan om wat aan te sterken. Onze houding mentaliteit leunt nauwer aan bij een slachtofferrol dan bij staatsmanschap. Met zulke zwakke elite is het verstandig om eerst die elite te kweken, zonder dat het Belgische regime die komt recupereren, vooraleer te herenigen met Nederland. Want met de huidige generatie mossels die zich Vlaamse politici durven noemen, is de kans zeer groot dat we daadwerkelijk geminoriseerd zullen worden in Groot-Nederland. Of hoe de tegenstanders van dit idee toch een klein beetje gelijk kunnen hebben. Eenmaal we fiere politici hebben vol zelfvertrouwen, is er geen enkele reden meer om een politieke unie uit de weg te gaan.

De vraag is hoe lang dit nog zal duren. Het antwoord weet niemand.

Vlaanderen onafhankelijk. Punt. is a post from De Nederlanden.